Ο Ζακ Στεφάνου είναι μόλις 26 ετών κ’ όμως έχει μια παρουσία τα τελευταία χρόνια στην Ελληνική μουσική σκηνή που θα ζήλευαν πολλοί μεγαλύτεροι του.
Ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη πριν μερικά έρχεται να συμπληρώσει την μουσική παράδοση της πόλης.
Ένα ήσυχο πρωινό Σαββάτου στη στοά του βιβλίου ο κόσμος δεν είναι παρά ελάχιστος. Ίσως λίγο παρακάτω προς την Ερμού να ναι πιο πολύς αλλά έτσι ίσως είναι καλύτερα.
Από το facebook μέχρι τη Σωτηρία Μπέλου και το Ζαμπέτα, από τα σκυλάδικα τις Θεσσαλονίκης και τις αποδείξεις μέχρι τα blogs, την Καθημερινή και την Ελευθεροτυπία.
Πολλά χωράν σε μια συνέντευξη με το Ζακ Στεφάνου γιατί πολλού μπορούν να ειπωθούν και ελπίζουμε με χαρά να διαβαστούν.

Επιμέλεια: Οδυσσέας Κορακίδης

Μπάντα και πολύ πετυχημένη. Σε εποχές που δεν συνηθίζεται. Πως προέκυψε;

Είναι και μόδα της εποχής. Πριν αρχίσω εγώ να κάνω την μΠάντα-Κοάλα είχαν αρχίσει να βγαίνουν ξανά κάποιες μπάντες στη φόρα, όχι του χώρου της ροκ τόσο όσο της ποπ.
Ξεκίνησε πάλι από τη Θεσσαλονίκη το όλο θέμα όπου είχαν αρχίσει να ξαναβγαίνουν μπάντες και στο ξενόφωνο και στο Ελληνόφωνο και κάποιοι καλλιτέχνες είχαν ξεκινήσει να έχουν τους μόνιμους μουσικούς τους.
Εν τέλει αυτοί οι άνθρωποι που ήμασταν μαζί και παίζαμε αποφασίσαμε να έχουμε και ένα όνομα.

μΠάντα-Κοάλα

μΠάντα-Κοάλα γιατί εγώ επέμενα ότι πρέπει να έχει μέσα τη λέξη μπάντα! Η μπάντα που παίζει τα πάντα ή η μπάντα ρει… (τα πάντα ρει) και όπως το έγραφα άρχισα να το γράφω διαφορετικά,  έγραψα ένα μ μικρό και ένα π κεφαλαίο και λέω τέλεια έτσι θα λεγόμαστε μπάντα-κάτι και μου λένε από το συγκρότημα σιγά μη λεγόμαστε και κοάλα και λέω γιατί να μη λεγόμαστε και κοάλα!!
μΠάντα-Κοάλα τι καλό που ακούγεται!

Οπότε να προσέχει κανείς τι λέει

Ναι ναι γιατί μπορεί να μείνει για πάντα ή για μπάντα!

Είστε στο ΚοοΚοο από 15 Οκτωβρίου, αρχικά υπήρχε μια αίσθηση για τέλη Ιανουαρίου να έχετε ολοκληρώσει τις εμφανίσεις σας. Ο κόσμος όμως φαίνεται σας κράτησε μέχρι τέλη Μαρτίου. Περιμένατε τέτοια αποδοχή από τον κόσμο;

Αρχικά ήταν να τελειώσουμε τον Δεκέμβριο ούτε καν μέχρι τέλη Γενάρη. Εγώ το ήξερα από την αρχή ότι θα κρατούσε τόσο. Καμιά φορά πρέπει απλά να πείσεις τους μαγαζάτορες.

Εκεί είναι το δύσκολο…

Το ήξερα γιατί είχαμε ήδη μια παράσταση που ήταν φτιαγμένη με γνώμονα τον κόσμο και όχι με γνώμονα εμάς, αλλιώς θα παίζαμε μια ώρα και σαράντα λεπτά, την στιγμή δηλαδή που κουραζόμαστε και θέλουμε να κατέβουμε από το stage, θα παίζαμε μόνο τραγούδια δικά μας και κάποιες διασκευές.
Εν τέλει σκεφτήκαμε να το δούμε πιο παρείστικα το θέμα σε συνεργασία με τους ανθρώπους που είναι από κάτω. Να μην είμαστε οι ντίβες που παίζουν απλά τα τραγούδια τους.
Βασικά δεν είναι συναυλία. Σε μια συναυλία το καλοκαίρι το κλίμα είναι αλλιώς, μπορείς απλά να παρουσιάσεις το υλικό σου, αλλά σε ένα μαγαζί θες ποιο άμεση σχέση. Ο κόσμος είναι λιγότερος δεν είναι χιλιάδες.
Προσθέσαμε και ένα πρόγραμμα που είναι η ιστορία της μουσικής από το 1950 μέχρι σήμερα, το οποίο το κάνουμε μέσα σε ένα μισάωρο, χορεύουμε τραγουδάμε, παρουσιάζουμε ουσιαστικά όλη τη μουσική από το ’50 μέχρι σήμερα, όλα τα χορευτικά είδη.
Είναι πολύ αστείο βέβαια γιατί γελοιοποιούμε και κανιβαλίζουμε το θέμα, τόσο με τις άγαρμπες χορογραφίες μας όσο και με τα αξεσουάρ, περούκες, γάντια κλπ

Ήσασταν πρόσφατα Θεσσαλονίκη μια πόλη με την οποία όπως φαίνεται έχετε ιδιαίτερους δεσμούς. Τι ακριβώς είναι για σας η Θεσσαλονίκη;

Κοίτα αρχικά είναι η γενέτειρα μου. Οπότε ο δεσμός είναι σε βασικό επίπεδο. Εκεί γεννήθηκα εκεί μεγάλωσα.
Ο δεσμός ο υπόλοιπος δεν είναι πολύ ιδιαίτερος μιας και στα 19 μου εγώ έφυγα. Έπεσα και στην μετά εφηβική μου περίοδο όπου η πόλη είχε καταστραφεί πολιτιστικά, είχε φύγει όλο το προηγούμενο κύμα που υπήρχε με της Τρύπες, τα Σπαθιά, τις Μάσκες, και ήταν ένα τεράστιο σκυλάδικο όλη η πόλη.
Τώρα πηγαίνουμε, γιατί είναι καταρχήν φτηνά για μας… δηλαδή μένουμε στους γονείς μου (γέλια), δεύτερον για να βλέπω τους γονείς και τους φίλους μου.
Γενικά επιδιώκουμε και οι υπόλοιποι καλλιτέχνες του χώρου της underground και της ροκ σκηνής, να δημιουργηθούν στην πόλη κάποια στέκια οπου έστω οι 1000 άνθρωποι  που υπάρχουν και δεν θέλουν να ακούσουν τον Πάνο Κιάμο να μπορούν να δουν αυτό το διαφορετικό πράγμα που έχει πολύ κιθάρα και πολύ ένταση.

Αλλάζει η πόλη αυτή τη στιγμή;

Προφανώς και αλλάζει. Από την πρώτη στιγμή είναι σε διαδικασία αλλαγής απλά αυτή η διαδικασία είναι λίγο μεγάλη!!
Χρειάζονται πάντα ένα δυο φωτισμένοι άνθρωποι που να έχουν και φράγκα βέβαια να φτιάξουν ένα χώρο ή δύο χώρους ή τρεις, δέκα που να μπορούμε να εκφραζόμαστε γιατί δεν είναι μόνο η δισκογραφία. Η δισκογραφία είναι το ένα κομμάτι. Μπορούμε όλοι να κάνουμε δισκογραφία και να πηγαίνει μια χώρα πολύ καλά δισκογραφικά. Το Βέλγιο για παράδειγμα είναι εξαιρετικό στη δισκογραφία. Δε σημαίνει ότι στο Βέλγιο υπάρχουν υποχρεωτικά και πολλές σκηνές για να παίζεις live. Δεν είναι αλληλένδετα πάντα.

Τα νέα εργαλεία προβολής όπως για παράδειγμα το facebook είναι μια απάντηση στις δισκογραφικές ή σε παλιά εργαλεία επικοινωνίας και διαφήμισης;

Όχι πλήρως. Γιατί πάντα θες κεφάλαιο. Το facebook σαφέστατα είναι ένα πολύ καλό εργαλείο αλλά έχει έναν περιορισμό. 5000 φίλους. Άντε να κάνεις ένα δεύτερο προφίλ που εκεί ανεβαίνει το επίπεδο δυσκολίας χειρισμού θες δηλαδή όχι έναν άνθρωπο, δύο ανθρώπους, εσύ την κοπέλα σου ή όλο το συγκρότημα και να έχεις 10.000 φίλους που είναι μια σταγονίτσα. Πάντα η παραδοσιακή διαφήμιση που έχει να κάνει με την αφίσα, με την αναφορά των ραδιοφωνικών παραγωγών με την αγάπη των δημοσιογράφων στο να κάνουν αφιερώματα, συνεντεύξεις, να έρχονται στα μαγαζιά και να κάνουν κριτική  και βέβαια η επαφή με τον κόσμο θα είναι πολύ πιο δυνατά μέσα από οποιοδήποτε ίντερνετ.

Ετοιμάζεται νέα δισκογραφική δουλεία. Μιλήσε μας λίγο για αυτό, πως προέκυψε τι θα περιλαμβάνει, πότε να την περιμένουμε;

Έχουμε ήδη μια νέα δισκογραφική δουλεία. Συζητάμε τους τρόπους με τους οποίους θα βγει. Συζητάμε, έχουμε πολύ καλές εξελίξεις αλλά δε λέω τίποτα σε κανέναν. Σε ένα μήνα από τώρα νομίζω θα έχει βγει ο δίσκος και ο τίτλος θα είναι Koalaboration (η συνεργασία μεταξύ των κοάλα)

Τι σε ενθουσιάζει, τι σε ξενερώνει, τι σε προβληματίζει, τι σε κινητοποιεί;

Με ενθουσιάζουν οι εγκαταστάσεις των λειτουργικών συστημάτων στους υπολογιστές, ειδικά όταν μιλάμε για Linux.
Με ξενερώνουν οι τύποι που πίνουν και οδηγάνε ενώ μπορούν να πάρουν ένα ταξί ας πούμε. Με ξενερώνουν γιατί φοβάμαι για τη ζωή μου την ίδια για αυτό που μπορεί να γίνει.
Με προβληματίζει οτιδήποτε διαβάζω ή σκέπτομαι ή κοιτάω, τηλεόραση δεν έχω.

Τηλεόραση γιατί δεν έχεις;

Γιατί δεν χρειάζεται! Είναι λίγο άχρηστη. Έχουμε τόσα πράγματα για να ενημερωθούμε, ταινίες μπορείς να δεις στο dvd,

Τι σε κινητοποιεί;

Αυτό είναι δύσκολο! Δεν κινητοποιούμε πάρα πολύ εύκολα. Με κινητοποιεί η πολύωρη επεξεργασία των δεδομένων που έχω πάρει τον προηγούμενο μήνα.
Η καμία φορά ένα σοκ. Ένα μάλωμα με την κοπέλα μου ή κάποια σοβαρή συζήτηση με κάποιον από τους μουσικούς μου.

Διάβασα πρόσφατα σε μια συνέντευξη σου στο Υποβρύχιο να λες «τα όνειρα για τις πράξεις είναι ό, τι η θεωρία για την επιστήμη». Αναρωτήθηκα πόσο εύκολες είναι τελικά οι πράξεις, όταν έχουν μάλιστα και ένα κόστος;

Δεν πιστεύω ότι έχει σημασία το αν είναι εύκολες ή όχι ακόμη και αν έχουν ένα κόστος. Ο σκοπός δηλαδή είναι να γίνουν χωρίς να δώσεις σημασία στο κόστος. Πως κάναμε όταν ήμασταν δεκαπεντάχρονοι και παίζαμε μπουγέλο;
Δεν μας ενδιέφερε αν ο άλλος είχε επάνω του κάτι πολύτιμο που μπορεί να καταστρεφόταν. Παίζαμε μπουγέλο, αυτό χρειαζόταν δε μας ενδιέφερε το κόστος ούτε οι αποβολές. Πλέον σκεφτόμαστε αρχικά τις συνέπειες και μετά σκεφτόμαστε αν θα το κάνουμε βάση αυτών των συνεπειών.
Αυτό έλεγα στην συνέντευξη, να μπορούμε να πραγματοποιούμε, όχι μόνο να ονειρευόμαστε.

Τι θα μπουγέλωνες σήμερα;

Όχι μόνο θα μπουγέλωνα. Θα έριχνα πέντε εκατομμύρια τόνους νερό υπό πίεση μέσα στη Βουλή. Δεν έχω υπόψη μου να σκοτώσω, δεν είναι τρομοκρατία, είναι καθαρά διαμαρτυρία.

Ένα πλύσιμο δηλαδή

Ένα πλύσιμο γερό… Κυρίως εκεί. Τώρα να μπορούσαμε να το κάνουμε αυτό το πράγμα και στους πρόποδες του Υμηττού , με πολύ μεγάλη πάλι πίεση ώστε το βουνό να πέσει και να «λιώσουν» μαζί τις κεραίες και να σταματήσουν να εκπέμπουν όλες οι τηλεοράσεις θα ήταν εξίσου ιδανικό.
Μπορεί να ήταν και καλύτερο το αποτέλεσμα από το να μπουγελώναμε τη Βουλή.

Λες;;

Ναι! Καμιά φορά μπορείς να κόψεις και τα πόδια και τα χέρια του γίγαντα και να πέσει να πεθάνει δε χρειάζεται πάντα να κόψεις το κεφάλι.

Ποιος βλέπει τηλεόραση, ποιος ψηφίζει τους 300;

Εμείς! Αλλά εμείς είμαστε καθοδηγούμενοι! Όποιος πιστεύει ότι εμείς είμαστε σκεπτόμενα αυτόνομα όντα μάλλον δε βλέπει γύρω του. Δεν είναι αυτό το πράγμα. Δες τι μικρό ποσοστό διαβάζει εφημερίδες.
Οπότε αυτοί που καθοδηγούν τους ρίχνω και την ευθύνη. Αν είσαι τόσο σοφός ώστε να είσαι καθοδηγητής ενός λαού τουλάχιστον κάντο σωστά. Οι Γερμανοί απολυταρχική δημοκρατία έχουν όπως εμείς δεν έχουν κάτι διαφορετικό, αλλά κάποια πράγματα τουλάχιστον λειτουργουν.

Αποδείξεις μαζεύεις;;

Όχι! Είναι μεγάλη απάτη η υπόθεση! Δοκίμασα να μαζέψω για ένα μήνα μετά είδα ότι ξεθωριάζουν!

Ερωτήσεις αναγνωστών

Έλενα καλ

Πως προέκυψε η ιστορία του Φλοίσβου και της Μαίρης;

Αυτό ήταν μια άσκηση που έκανα βασικά στο λύκειο, όπου για να αποδείξω βασικά στους φίλους μου ότι μπορώ να γράφω στοίχους γρήγορα, ζητούσα από τον κολλητό μου να μου γράψει μια λέξη και να γράφω εγώ όσες περισσότερες ομοιοκαταληξίες μπορώ μέσα σε ένα, ενάμιση λεπτό.
Μια φορά μου είπε το όνομα της συμμαθήτριας μας που καθόταν μπροστά μας, Μαίρη και εγώ ξεκινώ Μαίρη, Φτέρη, παρτέρι, αστέρι, χέρι κλπ και αφού τα έγραψα και το κράτησα στο σπίτι λέω δε γράφω ένα τραγούδι με όλα αυτά εδώ που έχει πολλές ομοιοκαταληξίες και επινόησα μια ιστορία.
Αυτό! Δεν είναι κάτι σημαντικό ως ιστορία, περισσότερο είναι ως άσκηση μουσικής.

Άρης Ζηκόπουλος

Αυτό με τις ομοιοκαταληξίες ξεκίνησες να το κάνεις από νωρίς;

Από τότε που ξεκίνησα να γράφω στίχους, από τα 15 μου δηλαδή

Μουσική μάθαινες παράλληλα;

Έπαιζα τσέλο μέχρι τα 12 μου, αλλά μη φανταστείς δεν έπαιζα και πολύ σπουδαία ήμουν και πιτσιρίκι αλλά και τα έγχορδα δεν είναι εύκολα. Αργότερα ξεκίνησα κιθάρα.

Αν δεν ήσουν, τι θα ήσουν;

Μάλλον θα ήμουν Αρχιτέκτονας, δεδομένου ότι σπουδάζω Αρχιτεκτονική στη Θεσσαλονίκη ακόμα. Αν δεν ήμουν μουσικός θα είχα πάρει πτυχίο. Λογικά!

Facebook, portals, blogs, sites, reality shows, πιστεύεις ότι το word of mouth είναι πιο δυνατό απ’ όλα αυτά;

Σε όσα απο αυτά εμπλέκεται ο κόσμος ναι. Ένα blog δεν είναι η γνώμη της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ούτε της Ελευθεροτυπίας. Είναι η γνώμη εκείνου που το έγραψε. Τα reality shows όμως είναι γνώμη μιας δισκογραφικής ή δύο που μαλώνουν μεταξύ τους και ενός καναλιού ή ενός βαθύτερου μηχανισμού.
Δεν ξέρω βέβαια πόσο τα θυμούνται λόγο και της υπερπληροφόρησης. Δεν μπορείς να μου δίνεις 25 βιβλία να διαβάζω την εβδομάδα και εγώ να θυμάμαι μετά από τρεις βδομάδες την περίληψη, δεν γίνεται! Οπότε δε γίνεται να μου δίνεις και 180 καλλιτέχνες το χρόνο και να περιμένεις εγώ να τους θυμάμαι όλους και να τους υποστηρίζω. Ακόμη και αν είναι καλοί, δεν είναι θέμα ποιότητας είναι θέμα διάχυσης στην αγορά.
Το word of mouth είναι πιο αδύναμο, αλλά πιο διαχρονικό.

Το 50-60's ποιός καλλιτέχνης θα ήθελες να είσαι (Ελλάδα);

Δεν θεωρώ ότι η συγκεκριμένη περίοδος δεν είναι κάποια ιδιαίτερη περίοδος καλλιτεχνικά για την Ελλάδα. Μιλάω κυρίως για τα 50s, και εξαιρώ τον Χατζιδάκι. Κάναμε αμάν να ορθοποδήσουμε από τον εμφύλιο, η τέχνη είχε χαρακτήρα χρονογραφήματος. Θα γούσταρα όμως να είμαι η Σωτηρία Μπέλου ή ο Ζαμπέτας.

 
Ο Άλιμος που αλλάζει

 

 

 

 

Πως βλέπει ένας Αλιμιώτης, ένας Δήμαρχος μια περιοχή παραθεριστική με αγροκτήματα να μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε σύγχρονο αστικό προάστιο;

Σε αυτό βοήθησαν πολύ οι πρόσφυγες. Συνηθισμένοι να ζουν κοντά στη θάλασσα  κατέβηκαν πιο νότια κοντά στη θάλασσα ενώ οι γηγενής προτιμούσαν τα χωράφια που μπορούσαν να τα καλλιεργήσουν.  Αλλά δεν ήταν εύκολα τα πρώτα χρόνια. Θυμάμαι εκεί που είναι το κτήμα Γερουλάνου(Τράχωνες) οι κάτοικοι έριχναν κρυφά τους βόθρους τους στο ρεύμα ρυπαίνοντας την περιοχή και τη θάλασσα και όταν βούλωσα τις παράνομες αποχετεύσεις έγινε σαματάς και δυσαρέστησα πολλούς.

 

Που μένατε τότε στο Καλαμάκι;

Θουκυδίδου 47 ήταν το φαρμακείο μου και Ακροπόλεως 17 το σπίτι μου. Τότε στον Άλιμο έπαιρνες οικόπεδο με 50 δραχμές. Εκεί που είναι τώρα το γυμνάσιο(5ο) ήταν χώρος που δεν έβγαζε ούτε κριθάρι. Ερχώντουσαν οι Μπραχαμιώτες και τον έπαιρναν τζάμπα.

Σε ποιους ανήκε τότε εκείνη η περιοχή;

Σε μπραχαμιώτες. Τα είχαν ως χωράφια τους.

Πότε ανοίξατε το φαρμακείο στη Θουκυδίδου και πως ήταν τότε η περιοχή;

Μια γειτονιά με δρόμους φαγωμένους. Ο Κεχριώτης ο γιατρός που ήταν πρόεδρος της Κοινότητος έριχνε σκόνη από λευκόλιθο για να κρατάει λιγάκι τα νεροφαγώματα για να μπορείς να περπατήσεις όταν έβρεχε και ήταν ανυπόφερτος ο δρόμος.
Τα φαρμακεία τότε ήταν πολιτιστικά κέντρα! Κάθε απόγευμα καθόμασταν στην αυλή του φαρμακείου και με ρακές, ψωμάκι και τυράκι συζητούσαμε.

Πόσα μέτρα ήταν τότε και δίνατε 600 δραχμές

Στην Παλαμιδίου ήταν μικρό γύρω στα 30. Στη Θουκυδίδου ήταν πιο μεγάλο κοντά στα 50 και ήταν σε κεντρικό σημείο. Οι 600 δραχμές όμως δεν ήταν πολλές.

Πόσο δύσκολο ήταν για το γιο ενός πρόσφυγα να γίνει Δήμαρχος τη δεκαετία του '70 σε μια πόλη όπως ο Άλιμος;

Ο γηγενής πληθυσμός απεδέχθη τους πρόσφυγες με πολύ αγάπη γιατί έφερναν εξ ανατολών τον πολιτισμό διότι εκ της δύσεως δε βγαίνει ο ήλιος ποτέ.
Οι πρόσφυγες επίσης ήταν πηγή ζωοφόρου ζωής και πνευματικά και σωματικά.
Τότε βέβαια τα οικονομικά των Αλιμιωτών ήταν άθλια. Αρκετοί είχαν εκδιωχθεί από τα χωριά τους

 

 

 

Από την πολιτική στην τέχνη και πάλι πίσω. Διαδρομές ζωής.

Κάναμε ότι μπορούσαμε. Επί ημερών μου ξεκίνησε το θεατρικό του Δήμου. Αποχτήσαμε επίσης τον πρώτο βρεφονηπιακό σταθμό στη χώρα και τρεις παιδικούς σταθμούς.

Μέρος τρίτο
Ο Άνθρωπος Παύλος Τζιβανίδης

 

 

 

Ήσασταν το πρώτο φαρμακείο στον Άλιμο, πως ήταν για ένα νέο φαρμακοποιό ο Άλιμος εκείνης της εποχής;

Αυτό το φαρμακείο μου είχε στοιχήσει 40 ημέρες φυλακή και μια ημέρα άγνοια! Υπηρετούσα ως υποψήφιος έφεδρος αξιωματικός στο μεγάλο πεύκο. Ζήτησα λοιπόν μια ημέρα άδεια από τον Συνταγματάρχη Πυροβολικού το Βερνάρδο, για να υποβάλω αίτηση για την ίδρυση φαρμακείου. Δεν μου την έδιναν και σηκώνομαι και έφυγα και καταθέτω κανονικά την άδεια. Αυτό μου στοίχησε 40 μέρες φυλακή αλλά μπόρεσα και έκανα το φαρμακείο.
Ήταν δύσκολα στην αρχή γιατί στη Λίμνη Ευβοίας βγάζαμε 2000-3000 δραχμές το μήνα ενώ εδώ στον Άλιμο στην αρχή 150-200 δραχμές μόνο. Στην αρχή είχαμε το μικρό φαρμακείο στην Παλαμιδίου και μετά μας έδωσε ο Μανολόπουλος στη Θουκυδίδου για ένα εξάμηνο κάτω από το σπίτι του δωρεάν για ένα εξάμηνο και μετά 600 δραχμές το μήνα. Από εκεί και πέρα πήραμε αναπνοή.

Πότε αφήσατε το φαρμακείο στον Άλιμο;

Επί Δημαρχίας μου το διατηρούσα. Το χάρισα όταν έφυγα (λίγο μετά το 1982) στον Αποστόλη τον Κορέ.

 

 

Ποια η σχέση σας με τον Κώστα Βαρναλη

Ο Βάρναλης είχε γυναίκα την Μοάτσου και έμενε τότε στο Παγκράτι στην οδό Μερκούρη. Όταν ο Βάρναλης έφυγε(Δεκέμβρης του 1974), επικεφαλής εγώ με την πολιτιστική επιτροπή της Βιβλιοθήκης πήγαμε και σηκώσαμε το 90% των βιβλίων του Βάρναλη και τα χαρίσαμε στην Βιβλιοθήκη του Δήμου η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες Δημοτικές Βιβλιοθήκες της Ελλάδος. Έχει μου φαίνεται περί τις 25.000 λύματα. Στην ίδια βιβλιοθήκη έχω χαρίσει και εγώ 2500 βιβλία.   

“Να μισείς τους κόλακες όπως τους κατηγορούντες γιατί και οι δύο όταν γίνουν πιστευτοί φέρνουν μεγάλα κακά(Ισοκράτης)” . Πως και επιλέξατε αυτήν την φράση για το γραφείο σας;

Ήταν πρόταση του Διευθυντή τότε του Δήμου του κ. Γιαννακόπουλου. Θαύμαζα τον Ισοκράτη και τη φράση αυτή την κράτησα στο γραφείο μέχρι και το τέλος της θητείας μου.

Στο Βέλγιο υπήρξα μια εποχή και πρόεδρος της Κοινότητας των Ποντίων.

 

 

Απάντηση σε μια σειρά κρίσιμων ερωτημάτων δίνει ο υποψήφιος Βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθήνας Μιχάλης Χρυσοχοΐδης.
Ο πρώην Υπουργός του ΠΑΣΟΚ και σημερινός Βουλευτής του κινήματος στην μεγαλύτερη περιφέρεια της χώρας απαντά στο κρίσιμο ερώτημα της Αυτοδυναμίας του ΠΑΣΟΚ, στο που θα βρει το ΠΑΣΟΚ τα χρήματα για όλα αυτά που προτείνει, για την δημόσια ασφάλεια, για το Μητροπολιτικό Πάρκο του Ελληνικού και για εκείνα που θα πρέπει το ΠΑΣΟΚ να αποφύγει.
Όλα αυτά μέσα από μια συνέντευξη στο Alimos – News που ελπίζουμε να σας φανεί ενδιαφέρουσα.

Συνέντευξη στον Οδυσσέα Κορακίδη

Όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα, αμφισβητήθηκε έντονα η δυνατότητα σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης στις επόμενες εκλογές. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις, ωστόσο, ανατρέπουν αυτή την εικόνα.

Πράγματι. Το κοινωνικό και κατ’ επέκταση το πολιτικό σκηνικό έχει ανατραπεί άρδην. Η κοινωνία βράζει και απαιτεί αλλαγές κύριε Κορακίδη. Από τη μία η συσσωρευμένη οργή των πολιτών έχει δημιουργήσει έναν ορμητικό χείμαρρο που έρχεται να σαρώσει την κυβέρνηση Καραμανλή. Από την άλλη το ρεύμα προσδοκίας υπέρ του ΠΑΣΟΚ, που μέρα με τη μέρα μεγαλώνει, έρχεται να βάλει τις βάσεις για μια αυτοδυναμία όχι απλά άνετη, αλλά και ισχυρή. Στη μιά βδομάδα που απομένει θα δουλέψουμε πολύ σκληρά για να πετύχουμε ένα μεγάλο αποτέλεσμα στις εκλογές.

Η οικονομική και δημοσιονομική κατάσταση είναι ιδιαίτερα αρνητική. Το ΠΑΣΟΚ, με βάση την ομιλία του Γιώργου Παπανδρέου στη ΔΕΘ, κατηγορεί τον πρωθυπουργό κ. Κώστα Καραμανλή, ότι εάν επανεκλεγεί θα ακολουθήσει πολιτική λιτότητας. Το ερώτημα που έχει τεθεί εδώ και καιρό είναι: Που θα βρει το ΠΑΣΟΚ τα χρήματα για έξοδο από την κρίση και αποφυγή μέτρων λιτότητας όταν αναλάβει τα ηνία της διακυβέρνησης της χώρας;

Ο κ. Καραμανλής αγνοεί το εξής πολύ απλό γεγονός. Ότι η οικονομική κρίση στην Ελλάδα δεν αφορά μόνο, ούτε πρωτίστως στο δημοσιονομικό, αλλά και την ανάπτυξη. Είναι άτοπο να πιστεύει κάποιος ότι μπορεί να γίνει νοικοκύρεμα της οικονομίας σε συνθήκες ύφεσης. Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αναθερμάνουμε την οικονομία. Να πάρει μπροστά η ανάπτυξη. Αυτό σημαίνει α) στήριξη του εισοδήματος, β) ενίσχυση της οικονομικής δραστηριότητας, γ) ένεση ρευστότητας στην αγορά, δ) προστασία και ενίσχυση της απασχόλησης και στήριξη των ανέργων, ε) καταπολέμηση της σπατάλης και την ενίσχυση των φορολογικών εσόδων. Μιλάμε για ένα ενιαίο σχέδιο που λειτουργεί ως ένα συνεκτικό σύνολο παρεμβάσεων οι οποίες θα γίνουν μέσα στις πρώτες ημέρες. Στο τομέα των εσόδων συγκεκριμένα, έχουμε πει ότι θα κάνουμε το παν για να εισπράξουμε περίπου 10 δις ευρώ από τα 31 που έχουν βεβαιωθεί από τις οικονομικές υπηρεσίες καθώς και ότι θα αναδιαμορφώσουμε το φορολογικό σύστημα ώστε να πληρώνουν επιτέλους οι έχοντες το μερίδιο που τους αναλογεί. Εδώ συμπεριλαμβάνεται επίσης η επαναφορά του Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας, του φόρου κληρονομιάς και η φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας.

Είστε υποψήφιος βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθήνας κύριε Χρυσοχοΐδη. Με το μητροπολιτικό πάρκο Ελληνικού τι προτίθεται να κάνει το κόμμα σας;

Καταρχάς, θέλω να υπενθυμίσω ότι εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 έγινε η μεγαλύτερη παρέμβαση στο παραλιακό μέτωπο της Αττικής που έγινε ποτέ προς όφελος τόσο του πολίτη όσο και του περιβάλλοντος. Συνεπώς, είναι βέβαιο ότι στο πλαίσιο της συνεχούς βελτίωσης των υποδομών, της απελευθέρωσης δημόσιου χώρου για τους πολίτες και της έμφασης που θέλουμε να δώσουμε στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, θα συνεχίσουμε να κάνουμε σημαντικές παρεμβάσεις στα νότια και ανατολικά προάστια. Η υπόθεση Ελληνικό θα εξεταστεί από τη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ώστε η αξιοποίηση του χώρου του παλιού αεροδρομίου να επιτρέψει την επέκταση του πράσινου και τις ήπιες μορφές πολιτιστικής και αθλητικής ανάπτυξης.

Διατελέσατε πολλά χρόνια Υπουργός Δημόσιας Τάξης με επιτυχία. Βλέπουμε τα τελευταία χρόνια να αυξάνεται η ανασφάλεια των πολιτών. Τι θα γίνει κ. Χρυσοχοΐδη; Υπάρχει λύση.

Στα αστικά κέντρα βιώνουμε εδώ και καιρό  την αύξηση του αισθήματος ανασφάλειας των πολιτών
Η Β΄ περιφέρεια της Αθήνας δεν αποτελεί εξαίρεση. Τα γεγονότα του περασμένου Δεκεμβρίου, οι τελευταίες καταστροφικές πυρκαγιές στη Β.Α. Αττική, η έξαρση της μικροεγκληματικότητας και η παντελής απουσία κάθε προσπάθειας ενσωμάτωσης των μεταναστών στην πόλη, αποδεικνύουν ότι η οργανωμένη πολιτεία έχει εγκαταλείψει τον αστικό Δημόσιο Χώρο στην τύχη του. Ποτέ άλλοτε η ανασφάλεια των πολιτών δεν ήταν τόσο αυξημένη.

Είναι πλέον κρίσιμο και απολύτως αναγκαίο να αλλάξουμε ριζικά τον τρόπο που σχεδιάζουμε και προστατεύουμε τις πόλεις μας. Μαζί μπορούμε να βάλουμε ξανά την προστασία των δημόσιων χώρων στην καρδιά των πολιτικών της επόμενης κυβέρνησης. Να ξαναφτιάξουμε πόλεις ανθρώπινες, με ποιότητα ζωής για όλους τους πολίτες που ζουν σ’ αυτές.

Σε ό,τι με αφορά δεσμεύομαι να διαθέσω το χρόνο, την εμπειρία και τη γνώση μου έτσι ώστε να βοηθήσω στην αποκατάσταση της τάξης και της ασφάλειας των πολιτών στη Β’ Αθήνας. Ενώνω τις δικές μου δυνάμεις με τις δικές σας για να προστατέψουμε και να περιφρουρήσουμε το δημόσιο χώρο. Η πόλη ανήκει στους πολίτες της.

Θεωρείτε ότι θα πρέπει να αποφύγει κάτι η αυριανή κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ;

Προέχουν αυτά που δεν πρέπει να αποφύγει. Δηλαδή την αναμέτρηση με τα προβλήματα από την πρώτη κιόλας μέρα της θητείας της, τη σκληρή δουλειά, την εφαρμογή του προγράμματός της με συνέπεια και τόλμη. Η νέα κυβέρνηση πρέπει να είναι αποφασιστική, χωρίς να φοβάται τις συγκρούσεις, επιζητώντας ταυτόχρονα το διάλογο και τη συνεννόηση. Να μιλάει με ειλικρίνεια και να είναι κοντά στον απλό άνθρωπο. Να θυμάται τις δεσμεύσεις της απέναντι στο εκλογικό σώμα. Να θυμάται τέλος ότι δεν πρέπει να αποκοπεί από το λαό. Η πολιτική δεν είναι απλή διαχείριση.

Συνέντευξη:
Οδυσσέας Κορακίδης

Ποιος είναι:

Ο Παύλος Τζιβανίδης γεννήθηκε το 1927 στο Βελεστίνο. Οι γονείς του πρόσφυγες από την Κωνσταντινούπολη εγκαθίστανται το 1922 στη Δραπετσώνα. Το 1932 μετοικίζουν στη Λίμνη Ευβοίας ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1940 η οικογένεια Τζιβανίδη εγκαθίσταται στην κοινότητα Καλαμακίου. Λίγα χρόνια μετά αποκτά την πρώτη άδεια για φαρμακείο στον Άλιμο.
Το 1964 ο Παύλος Τζιβανίδης αποφασίζει να ασχοληθεί με τα κοινά και εκλέγεται Δημοτικός Σύμβουλος της Αντιπολίτευσης.
Λίγα χρόνια μετά η Χούντα καθαιρεί όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους και διορίζει δική της Δημοτική Αρχή.
Στη μεταπολίτευση διορίζεται μεταβατικός αντιπρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου ενώ λίγους μήνες μετά στις 30 Μαρτίου του 1975 κατέρχεται ως Υποψήφιος Δήμαρχος Αλίμου, επικεφαλής του Συνδυασμού Δημοκρατική Ενότητα. Η διαδικασία εκείνη δεν κατάφερε να βγάλει Δήμαρχο έτσι την επόμενη Κυριακή 6 Απριλίου στην επαναληπτική διαδικασία ο συνδυασμός του κ. Τζιβανίδη συγκεντρώνει το 66,50% και καταλαμβάνει 13 από της 19 έδρες του Δημοτικού Συμβουλίου ενώ ο αντίπαλος συνδυασμός του Γιώργου Σμαραγδή “Νέα Πνοή” συγκεντρώνει ποσοστό 33,5% και καταλαμβάνει 6 έδρες στο Νέο Δ.Σ.
Ο Παύλος Τζιβανίδης είναι Δήμαρχος μιας άλλης πόλης από αυτής που ζούμε σήμερα. Ο Άλιμος του 1975 είναι ένα κατασκεύασμα των Συνταγματαρχών όπου Άλιμος και Σούρμενα αποτελούν έναν ενιαίο Δήμο.
Από τις πρώτες ενέργειες του κ. Τζιβανίδη η απόκτηση ενός χώρου στέγασης του Δημαρχείου. Και ο χώρος βρίσκεται στο σπίτι του στρατηγού Νικ. Κοσίντα, χώρος που είχε παραχωρηθεί στον Γερμανό Γ. Γκρώμαν ο οποίος στην κατοχή ασκεί κατασκοπεία υπέρ των Γερμανών. Ο Δήμαρχος κινητοποιείται για να περάσει το δημευμένο από το Ελληνικό Δημόσιο ακίνητο στην ιδιοκτησία του Δήμου, κάτι που δεν αργεί να γίνει πραγματικότητα.
Η Επταετία είχε λυγήσει οικονομικά το Δήμο και από τις πρώτες ενέργειες του Παύλου Τζιβανίδη ο περιορισμός των εξόδων στα απαραίτητα προκειμένου να εξοφληθούν οφειλές προηγούμενων ετών.
Η πλατεία εκτελωνιστών, Θουκυδίδου, το αποχετευτικό δίκτυο, τα χωματουργικά έργα σε διάφορους δρόμους, ο πρώτος βρεφονηπιακός σταθμός στην Ελλάδα και οι 3 παιδικοί σταθμοί, το πράσινο, το πνευματικό και Κοινωνικό Κέντρο Αλίμου “Η ΈΝΩΣΗ” ήταν από τα πρώτα έργα της νέας Διοίκησης.
Το 1978 οι Δημοτικές εκλογές γίνονται με τη συμμετοχή δυο μόνο συνδυασμών. Η παράταξη του κ. Τζιβανίδη “Δημοκρατική Ενότητα” Λαμβάνει από την πρώτη Κυριακή ποσοστό 59.88%  και δέκα έδρες αναδεικνύοντας για δεύτερη φορά τον επικεφαλή της Δήμαρχο ενώ η αντίπαλη παράταξη του Ανδρέα Μαγείρου “Δημοτική Ανανέωση” λαμβάνει το 40,12% και πέντε έδρες. Είναι η εποχή που ο Άλιμος αποχωρίζεται από τα Σούρμενα και γίνεται ξεχωριστός Δήμος έχοντας πλέων 15 αντί 19 εδρών.
Στη δεύτερη θητεία του ο Παύλος Τζιβανίδης ξεκινά τα αντιπλημμυρικά έργα στην περιοχή Κυθηρίων ενώ το 1981 ιδρύεται και ο Ναυτικός Όμιλος Αλίμου.
Το 1982 νέος Δήμαρχος στον Άλιμο εκλέγεται ο Βασίλης Γαβριέλης Ξένος στην Δεύτερη Κυριακή. Στις εκλογές εκείνες θα συμμετέχουν 5 συνδυασμοί μεταξύ των οποίων και του κ. Τζιβανίδη.
Τα επόμενα χρόνια θα βρουν τον κ. Τζιβανίδη να ασχολείται έντονα με τις τέχνες. Με το θέατρο και με την ποίηση. Λατρεύει τον Βάρναλη, τον Ισοκράτη, αγωνιά και εργάζεται μέχρι και σήμερα για την ακαδημία της ιστορίας στον Άλιμο.
Ως παιδί πρόσφυγα δε θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με τον εκτός Ελλάδας Ελληνισμό. Λίγα χρόνια αργότερα γίνεται πρόεδρος της κοινότητας των Ποντίων στο Βέλγιο μιας από τις ποιο δυναμικές κοινότητες του Ελληνισμού στην Ευρώπη.
Ο Παύλος Τζιβανίδης είναι ιστορικά ο πρώτος Δήμαρχος Αλίμου. Όμως σήμερα με την ασφάλεια του χρόνου ο Τζιβανίδης υπήρξε κάτι πολύ περισσότερο από έναν καλό Δήμαρχο ή τον πρώτο Δήμαρχο αυτής της Πόλης. Υπήρξε και είναι ακόμη και σήμερα ένας γνήσιος φιλόπατρις του Αλίμου, που έμαθε πολύ καλά την ιστορία αυτού του τόπου ανά τους αιώνες, που έζησε και συνδιαμόρφωσε την εξέλιξη του για πάνω από μισό αιώνα.
Στο πρόσωπο του σήμερα συναντά κανείς την πρόσφατη ιστορία του τόπου μας. Συναντά έναν άνθρωπο που ταυτίστηκε με την ιστορία αυτής εδώ της πόλης, έναν γνήσιο Αλιμιώτη και ας μην είναι γέννημα αυτού εδώ του τόπου.

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Μέρος πρώτο
Η χούντα, η μεταπολίτευση, τα πολιτικά ρεύματα της εποχής, οι υποδομές, οι δύσκολες αποφάσεις

Δημοτικός  Σύμβουλος από το 1964 όταν η Χούντα σας καθαιρεί το 1967. Πως είναι εκείνες οι ημέρες για τον Άλιμο αλλά και για ένα δημόσιο πρόσωπο που καθαιρείται από το αξίωμα του από μία Χούντα.

Απ ότι θυμάμαι δεν ήταν και εύκολα, δεν έπρεπε να λέμε τις αλήθειες που είχαμε ζήσει.

Τα χρόνια της μεταπολίτευσης πως βρίσκουν τον Άλιμο;

Η μεταπολίτευση βρίσκει τον Άλιμο με ένα μεταβατικό διορισμένο Δημοτικό Συμβούλιο μέχρι και το 1976. Έναν Δήμο μεγαλύτερο από το σημερινό καθώς η Χούντα είχε κάνει ενιαίο το Δήμο Αλίμου και τα Σούρμενα. Έτσι για μια περίοδο μέχρι και το 1980 περίπου ήμουν Δήμαρχος και των δύο πόλεων. Τότε μάλιστα (1976) είχα στο Συνδυασμό μου και δύο Δημοτικούς Συμβούλους από το χώρο του ΚΚΕ το Κορτζίδη (τον πατέρα) που είχε διαγραφεί από το κόμμα λόγω συνεργασίας με τους Αναθεωρητικούς και τον Αμαραντίδη.
Ήταν μια δημιουργική περίοδο κατά την οποίο ο Άλιμος άρχιζε να ανθίζει. Ήταν μια εποχή με πολλές τάσεις στην κοινωνία. Προσωπικά είχα την τύχη να είμαι από τα ιδρυτικά μέλη του ΚΟΔΗΣΟ (Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού) στην ιδρυτική συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης, με τον Πεσμαζόγλου Γιάννο.
Τότε βέβαια είχαμε στον Άλιμο ένα Όνειρο. Τη δημιουργία της Ακαδημίας της ιστορίας που ελπίζω κάποια στιγμή να προλάβω να τη δω.

Ποια θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν τα “πολιτικά ρεύματα” του Αλίμου τη δεκαετία του 70';

Αναζητούσαμε να βρούμε την έννοια της λέξης αλήθεια. Αυτή ήταν η τάση των περισσοτέρων. Υπήρχαν βέβαια και ορισμένοι που λάτρευαν τη Χούντα, τη μη ελευθέρα βούληση του ανθρώπου που θέλουνε να μας βάζουν στη μάντρα ή στο κλουβί των λεόντων για να μην ακούγεται η αλήθεια.

Μια μάχη δηλαδή συντηρητικών δυνάμεων και …

Συντηρητικών; Πολύ ήπια το λες! Σαν Δημοσιογράφος οφείλεις να χρησιμοποιείς δεοντολογικές εκφράσεις αλλά δεν ήταν έτσι. Τίποτα. Στο κλουβί! Όπως βάζουνε τα καναρίνια να λαλάνε λυπημένα λόγο της σκλαβιάς.

Αυτήν την αναζήτηση της αλήθειας όπως λέτε, πότε πιστεύετε ότι κατακτήθηκε αργότερα και αν κατακτήθηκε;

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η αλήθεια δε βρέθηκε ποτέ! Αποτέλεσμα η σημερινή πολιτική κατάσταση.

Ακούμε συχνά για την αποχή των πολιτών από τα κοινά. Πως ήταν η κατάσταση τη δεκαετία του '70 ως προς το ενδιαφέρον και τη συμμετοχή του κόσμου στα κοινά;

Σήμερα έχει δίκιο ο κόσμος που δε συμμετέχει. Κανείς δε μας λέει την αλήθεια όπως είπαμε και νωρίτερα. Όλοι κοιτάνε το άτομο τους. Σήμερα λέει δέχονται το κοινό. Λάθος. Πολίτες όχι κοινό.
Στις μέρες μου έρχονταν πρωί πρωί στο σπίτι μου να μου πουν τα παράπονα τους.

Τι σας ζητάγανε συνήθως;

Μου είχαν έρθει μέχρι και μανάδες που μου ζητούσαν προίκα για το παιδί τους να το παντρέψουν.

Υποψήφιος Δήμαρχος 2 φορές χωρίς χρίσμα. Σας βοήθησε ή σας δυσκόλεψε αυτό;

Είχα τότε ένα “σύνθημα”. Εγώ ποτέ δεν υπήρξα με τα κόμματα αλλά με τους κόμματους!
Ψηφιζόμουνα από τους πολίτες και όχι από τα κόμματα. Ίσως γιατί για τα κόμματα ήμουν άχρηστος(γέλια).
Αυτό με βοήθησε κάπως γιατί και οι κομματικά φανατικοί δεν μπορούσαν να με κατηγορήσουν. Ακόμη και την πενιχρή αμοιβή του Δημάρχου δεν την έβαζα στη τζέμπη μου. Οι άνθρωποι ήθελαν και θέλουν έντιμους ανθρώπους και ιδεολόγους και τους ψηφίζουν αυτούς τους ανθρώπους απ' όλα τα κόμματα.

Ποια θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν τα μεγάλα προβλήματα της εποχής;

Οι παράδες! Τα λεφτά. Πολλές φορές αναγκαζόμουν και πλήρωνα από τα ανταποδοτικά τέλη τους εργάτες τους Δήμου. 5-6 εργάτες είχαμε τότε. Το σημερινό Δημοτικό κατάστημα το είχα πάρει εγώ από τις Γερμανικές επανορθώσεις. Ήταν βέβαια πρόβλημα και το αποχετευτικό και το ρυμοτομικό της πόλης.

Υπάρχει κατά τη γνώμη σας κάποιο πρόβλημα εκείνης της εποχής που συνεχίζει μέχρι και σήμερα να απασχολεί τον Άλιμο;

Η ποιότητα των ανθρώπων που ασχολιόντουσαν με τα κοινά. ΑΝΡΩΠΟΣ, Απάνθρωπος και Παλιάνθρωπος και δυστυχώς η παιδεία δεν παιδεύει για να μορφώσει παιδεύει για να παιδεύει τα παιδιά.

Το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των Δήμων;

Δεν είχαμε πολλές αρμοδιότητες τώρα οι Δήμοι είναι αφεντάδες. Ακόμη και τα ταμεία του Δήμου ήταν μέσω της Νομαρχίας. Σήμερα η Ευρώπη έχει γίνει το κράτος των πόλεων και όχι των κρατών.

Ποιες ήταν οι βασικές αρμοδιότητες ενός Δημάρχου τη δεκαετία του '70;

Αν κατάφερνες να είχες το Δήμο καθαρό είχες πετύχει. Με τα ανταποδοτικά τέλη πληρώναμε τους μισθούς γιατί δεν είχαμε χρήματα.

Οι πρώτες υποδομές για το Δήμο για τις οποίες εργαστήκατε;

Το Δημαρχείο, ότι μπορούσαμε από κάποιους δρόμους και το αποχετευτικό σύστημα.  Επί ημερών μου έγινε περίπου το 80% των αποχετεύσεων και στο Άνω και στο Κάτω Καλαμάκι.

Άνω και Κάτω Καλαμάκι είπατε, τι είναι πάλι αυτή η ιστορία και από πότε κρατάει;

Τρωγόμασταν! Εγώ είχα φίλους και στο πάνω Καλαμάκι και στο κάτω. Μπορώ να πω ότι στο Άνω Καλαμάκι έχει καλύτερο ρυμοτομικό σχέδιο. Το κάτω έγινε από τους κουμπάρους του Μπραχαμίου και τότε είχε βγει μάλιστα τι Μπαχάμες τι Μπραχάμες! Στο κάτω Καλαμάκι οι δρόμοι έγιναν με μια λογική να μη κοπεί το οικόπεδο του κουμπάρου.
Θέλαμε τότε το Άνω Καλαμάκι να έχει Δήμαρχο δικό του όπως το ίδιο ήθελε και το κάτω Καλαμάκι.

Με την εμπειρία που πλέον έχετε πιστεύεται ότι θα μπορούσαν να προβλεφθούν περισσότεροι χώροι στο Κάτω Καλαμάκι;

Ναι μπορούσαν αν ήταν προληπτικοί οι διοικούντες. Για παράδειγμα απέναντι από του Παπαστράτη και του Λογοθετόπουλου (Διορισμένος Πρωθυπουργός επί κατοχής) ήταν ένας χώρος πολύ μεγάλος ανοιχτός. Εγώ επιχείρησα να τον εξαγοράσω αλλά δεν τα κατάφερα γιατί χριαζόντουσαν πολλά λεφτά που δεν τα είχα.
Όλες αυτές οι πολυκατοικίες οι τεράστιες εκεί έγιναν επί επταετίας ενώ στο παραλιακό μέτωπο επιτρέπονταν κτήρια μέχρι δύο ορόφους εκείνη την περίοδο ξεπετάχτηκαν αυτά τα μεγαθήρια.

 

Ποιες ήταν οι δύσκολες στιγμές ως Δήμαρχος και ποιες οι ευχάριστες;

Η ποιο χαρούμενες ήταν όταν μπορούσα να ανταποκριθώ στα καθήκοντα του επικεφαλής ενός Δήμου Πολιτών.

Σήμερα αν σας δινόταν ευκαιρία θα αλλάζατε κάποια απόφαση;

Έχουν αλλάξει πολύ οι συνθήκες και δεν νομίζω ότι μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα. Σήμερα ο Άλιμος είναι αστικό προάστιο.

Αποζημίωση για τους Δημάρχους υπήρχε;

Τίποτα. 25000 δραχμές το μήνα που ούτε για τα έξοδα παραστάσεως δε φτάνανε. Και αυτά που έπαιρνα τα μοίραζα ως κοινωνική πρόνοια σε φτωχές οικογένειες αλλά και σε φάρμακα από το φαρμακείο μου.

 

 

Συνέντευξη στο Alimos – News παραχώρησε ο Moustafa El Ajouz, Σύμβουλος Τύπου της Παλαιστινιακής Πρεσβείας στην Ελλάδα.
Ο κύριος Ajouz βρέθηκε πρόσφατα στον Άλιμο σε μια εκδήλωση προσκεκλημένος της οργάνωσης του ΠΑΣΟΚ στον Άλιμο.
Εκεί τον συναντήσαμε και εμείς και δέχτηκε να μας παραχωρήσει μια συνέντευξη μια αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα στην Γάζα.
Σε μια συνέντευξη που εκπλήσσει για το περιεχόμενο της ο κύριος Ajouz αφήνει στην άκρη τη «διπλωματική» γλώσσα και μιλάει με θάρρος και ουσία για τα προβλήματα της πατρίδας του.
Οι απαντήσεις του είναι άκρως ενδιαφέρουσες στην συνέντευξη που ακολουθεί παρακάτω.
 
 

Η Γάζα σήμερα
«Το Ισραήλ δεν επιτρέπει την απρόσκοπτη μεταφορά της ανθρωπιστικής βοήθειας»

Κύριε Αζούζ ποια είναι η κατάσταση που επικρατεί αυτή τη στιγμή στην Λωρίδα της Γάζας, από πλευράς ανθρωπιστικής (Νοσοκομεία, διατροφή, νερό, στέγαση των αστέγων κ.λ.π.);

Η κατάσταση είναι όπως φαντάζεστε τραγική. Μια απλή ανάγνωση της τελευταίας αναφοράς του Ειδικού Συντονιστή του ΟΗΕ για την ανθρωπιστική κρίση στη Γάζα αποκαλύπτει το μέγεθος της καταστροφής. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι παραμένουν άστεγοι – αφού βομβαρδίστηκαν τα σπίτια τους – ενώ δεκάδες χιλιάδες παραμένουν χωρίς τις βασικές ανάγκες, κυρίως νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Δεκάδες σχολεία κατεστραμμένα ολοσχερώς, ακόμα και νηπιαγωγεία, δεκάδες κυβερνητικά κτίρια ισοπεδώθηκαν, τα οκτώ νοσοκομεία είναι υπερπλήρη. Το πιο τραγικό όμως είναι οι χιλιάδες τραυματίες, πολλοί από τους οποίους θα παραμείνουν ανάπηροι όπως επισημαίνουν οι διεθνείς οργανώσεις. Όσο για τα φάρμακα και τα τρόφιμα, παρά την γενναιόδωρη ανταπόκριση πολλών χωρών – όπως η Ελλάδα – στην άμεση αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας, το Ισραήλ εξακολουθεί να μην επιτρέπει την απρόσκοπτη μεταφορά της στον λαό μας στη Γάζα.

Για τους βομβαρδισμούς
«Πως μπορεί ο πιλότος στο F-16 να ρίχνει βόμβες διασποράς πάνω στα σπίτια των αμάχων ξεκληρίζοντας ολόκληρες οικογένειες;»

Εκείνες τις δύσκολες ημέρες για το λαό σας, ποιες ήταν οι σκέψεις σας, ποιες ήταν οι αγωνίες σας και ποιους είδατε να στέκονται στο πλευρό σας;

Αν και ως Παλαιστίνιος – και όπως κάθε Παλαιστίνιος – έχω ξαναδεί την Ισραηλινή βαρβαρότητα πολλές φορές, παρακολουθώντας από την τηλεόραση τις εικόνες φρίκης σκεφτόμουν πώς μπορεί ο άνθρωπος να φτάσει σε τέτοια κτηνωδία; Πως μπορεί ο πιλότος στο F-16 να ρίχνει βόμβες διασποράς πάνω στα σπίτια των αμάχων ξεκληρίζοντας ολόκληρες οικογένειες; Πώς μπορεί ένας αξιωματικός να δίνει εντολές για βομβαρδισμό ενός σχολείου με βόμβες λευκού φωσφόρου; Αλλά κυρίως πώς μπορεί να τον υπακούουν οι στρατιώτες του; Ο καλύτερα εξοπλισμένος στρατός του κόσμου ενήργησε ως μια συμμορία αδίστακτων δολοφόνων.  Συγκράτησα το πρόσωπο μιας νεαρής Ισραηλινής στρατιωτίνας που καθόταν στον πύργο ενός τανκ, και σκεφτόμουν «Πώς μπορεί να το κάνει αυτό; Ίσως δεν έχει παιδιά, αλλά ίσως και να έχει. Με τι τα νανουρίζει άραγε;» Στον αντίποδα αυτής της Ισραηλινής κτηνωδίας, υπήρξε ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης και αλληλεγγύης με τον λαό μας από παντού. Σε όλο τον κόσμο. Στην Ελλάδα – και το λέω χωρίς καμία διπλωματική σκοπιμότητα ή διάθεση φιλοφρόνησης – νιώσαμε πραγματική αγάπη, από το κράτος, την κυβέρνηση, τα κόμματα, τους δήμους, τα συνδικάτα, τους απλούς ανθρώπους. Έχω να διηγηθώ πολλές ιστορίες. Και πολλές συγκινήσεις. Θα αρκεστώ σε μία. Στην επίσκεψη αλληλεγγύης στην πρεσβεία μας από αντιπροσωπεία της Ομοσπονδίας Αναπήρων Ελλάδας. Τους υποδέχθηκε ο Πρέσβης μας στο γραφείο του. Συγκλονιστικοί ήταν. Μεγάλες καρδιές. Μεγάλες ψυχές.

Για την εκλογή Ομπάμα
«Ο κύριος Ομπάμα είχε επισκεφθεί την Παλαιστίνη πέρυσι και διαβεβαίωσε τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς ότι σε περίπτωση εκλογής του το Παλαιστινιακό θα ήταν στις άμεσες προτεραιότητες του»

Τι περιμένετε από τον νέο Πρόεδρο των ΗΠΑ; Είδάμε για παράδειγμα να είναι ανοιχτός στο διάλογο με το ΙΡΑΝ, να συνομιλεί με τον Παλαιστίνιο Πρόεδρο από τις πρώτες του στιγμές ως πρόεδρος των ΗΠΑ, να δίνει συνέντευξη στο Al Arabiya. Αισιοδοξείτε για το μέλλον της περιοχής;

Οι πρώτες κινήσεις του νέου αμερικανού Προέδρου ήταν όντως θετικές, αλλά περιορίζονται στο επίπεδο του συμβολισμού. Ελπίζουμε να προχωρήσει στο επίπεδο των πολιτικών πράξεων. Η εκλογή του έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη. Οφείλει να μην τους διαψεύσει. Ο κύριος Ομπάμα είχε επισκεφθεί την Παλαιστίνη πέρυσι και διαβεβαίωσε τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς ότι σε περίπτωση εκλογής του το Παλαιστινιακό θα ήταν στις άμεσες προτεραιότητες του. Οι ΗΠΑ φέρουν ειδικό βάρος και ευθύνη για το Παλαιστινιακό. Χωρίς την πολύπλευρη υποστήριξη τους, το Ισραήλ δεν θα μπορούσε να αψηφά τον ΟΗΕ, να συνεχίζει την κατοχή των Παλαιστινιακών εδαφών, να ασκεί κρατική τρομοκρατία.

Για την στάση της Ευρώπης
«θέλουμε πιο άμεση και ενεργή συμμετοχή της Ευρώπης στην ειρηνευτική διαδικασία»

Τι περιμένετε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και ιδιαίτερα από την Ελλάδα;

Περιμένουμε πολιτικές πιέσεις και κυρώσεις εναντίον του Ισραήλ, και όχι επιβράβευση του όπως έγινε πρόσφατα με την αναβάθμιση των σχέσεων ΕΕ-Ισραήλ. Η Ευρώπη είναι ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ. Άρα έχει τη δύναμη να του επιβάλει την πολιτική της βούληση. Η ΕΕ συμμετέχει στο Κουαρτέτο (ΟΗΕ, ΗΠΑ, ΡΩΣΙΑ, ΕΕ). Εμείς θέλουμε πιο άμεση και ενεργή συμμετοχή της Ευρώπης στην ειρηνευτική διαδικασία ώστε να εξισορροπήσει τη μεροληπτική και τυφλή αμερικανική υποστήριξη στο Ισραήλ. Είμαστε ευγνώμονες για την οικονομική βοήθεια της ΕΕ προς την Παλαιστινιακή Αρχή, αλλά θέλουμε και ένα ανάλογα μεγάλο πολιτικό ρόλο για την Ευρώπη. Όσο για την Ελλάδα, ήταν πάντα και παραμένει μια δυνατή φωνή υπέρ των δίκαιων αιτημάτων του Παλαιστινιακού λαού. Και για τη στάση της αυτή ο λαός μας είναι ευγνώμον. Εξάλλου οι Ελληνο-Παλαιστινιακές σχέσεις έχουν βαθιές ιστορικές ρίζες.

Για τις εκλογές στο Ισραήλ
«Εξελέγησαν κόμματα και πρόσωπα που όχι μόνο αρνούνται τη λύση των δύο κρατών αλλά καλούν ανοικτά για εθνοκάθαρση σε βάρος των Παλαιστινίων αράβων που ζουν στο Ισραήλ, όπως ο ανεκδιήγητος Αβιγκντόρ Λίμπερμαν»

Κύριε Αζουζ πως βλέπετε την πολιτική του Ισραήλ, απέναντι σας, με τη νέα του Κυβέρνηση;

Αν κρίνουμε από τα αποτελέσματα των πρόσφατων εκλογών στο Ισραήλ, οι οιωνοί δεν είναι καλοί. Η στροφή της Ισραηλινής κοινωνίας προς όλο και πιο δεξιές και ακραίες πολιτικές δυνάμεις είναι εξαιρετικά ανησυχητική για μας, και θα πρέπει να προβληματίσει έντονα τη διεθνή κοινότητα. Εξελέγησαν κόμματα και πρόσωπα που όχι μόνο αρνούνται τη λύση των δύο κρατών αλλά καλούν ανοικτά για εθνοκάθαρση σε βάρος των Παλαιστινίων αράβων που ζουν στο Ισραήλ, όπως ο ανεκδιήγητος Αβιγκντόρ Λίμπερμαν. Το κόμμα του Λίμπερμαν είναι πλέον το τρίτο σε δύναμη κόμμα και ξεπέρασε ακόμα και το Εργατικό κόμμα σε αριθμό εδρών στην Κνεσσέτ. Η ανάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης στον ακροδεξιό Νετανιάχου – ο οποίος το 1993 είχε ψηφίσει εναντίον της επικύρωσης της Συμφωνίας του Όσλο – θα φέρει στην εξουσία τους θιασώτες του Σιωνιστικού ρατσισμού και τους εκφραστές του Εβραικού φονταμενταλισμού. Όσο για την πολιτική που θα ακολουθήσει μια τέτοια Ισραηλινή κυβέρνηση απέναντι μας δεν είναι δύσκολο να το προβλέψει κανείς. Συνεπώς, είναι ευθύνη της διεθνούς κοινότητας, κυρίως των ΗΠΑ και της ΕΕ, να προστατέψουν την ειρηνευτική διαδικασία την οποία είχαν εγγυηθεί οι ίδιοι.

Δικαίωμα στην ειρήνη και για τους δύο
«Εμείς, όπως έλεγε ο αείμνηστος Αραφάτ, θέλουμε την ειρήνη για τα παιδιά μας και για τα παιδιά τους»

Τι δικαιώματα και τι υποχρεώσεις αναγνωρίζετε στο Ισραήλ και τι εκείνο αντίστοιχα στους Παλαιστίνιους;

Το 1993, με βάση τη Συμφωνία του Όσλο, η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης και το Ισραήλ αντάλλαξαν επιστολές αμοιβαίας αναγνώρισης. Συμφωνήθηκε μια μεταβατική περίοδος πέντε ετών αυτονομίας, την οποία θα ακολουθούσε μετά η ανακήρυξη του ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους. Από τότε έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια! Και αντί για κράτος έχουμε σήμερα τον κατακερματισμό των Παλαιστινιακών εδαφών με τα εκατοντάδες Ισραηλινά μπλόκα στη Δυτική ‘Οχθη, τον διπλασιασμό του αριθμού των Εβραίων εποίκων, τις μαζικές συλλήψεις – δώδεκα χιλιάδες Παλαιστίνιοι βρίσκονται στις Ισραηλινές φυλακές – την ανέγερση του Τείχους της Ντροπής, την πολιορκία της Γάζας. Το Ισραήλ προσπαθεί εδώ και εξήντα χρόνια να επιβληθεί στον Παλαιστινιακό λαό με τη δύναμη των όπλων. Η λύση όμως δεν μπορεί να είναι στρατιωτική. Η δύναμη δεν μπορεί να φέρει στο Ισραήλ την ασφάλεια που επιδιώκει. Μόνο η ειρήνη μπορεί να εγγυηθεί την ασφάλεια για όλους. Εμείς, όπως έλεγε ο αείμνηστος Αραφάτ, θέλουμε την ειρήνη για τα παιδιά μας και για τα παιδιά τους. Αλλά για να έρθει η ειρήνη είναι απαραίτητη προυπόθεση η ίδρυση του ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους, στα εδάφη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ, όπως ορίζουν όλα τα διεθνή ψηφίσματα και όπως απαιτεί όλη η διεθνής κοινότητα.

Χαμάς – Φατάχ
«Με τη Χαμάς μας ενώνει ο αγώνας και η αντίσταση κατά της Ισραηλινής κατοχής. Μας χωρίζουν όμως ιδεολογικές διαφορές»

Είπατε πρόσφατα σε μια ομιλία σας στον Άλιμο ότι τα νοσοκομεία και τα σχολεία που καταστρέφει το Ισραήλ δεν είναι της Χαμάς αλλά του Παλαιστινιακού λαού. Πως όμως μπορεί να υπάρξει μια μέρα που δεν θα είναι εύκολο στους αντιπάλους σας να μιλούν για Χαμάς και Φατάχ, αλλά για Παλαιστινιακό Λαό και ποιες οι ευθύνες και των δύο αυτών οργανώσεων για την κατάσταση αυτή;

Με τη Χαμάς μας ενώνει ο αγώνας και η αντίσταση κατά της Ισραηλινής κατοχής. Μας χωρίζουν όμως ιδεολογικές διαφορές. Αλλά αυτό συμβαίνει σε όλες τις κοινωνίες. Στην περίπτωση μας όμως, ο διχασμός αυτός του λαού μας έβλαψε και βλάπτει σοβαρότατα την εθνική μας υπόθεση. Για το λόγο αυτό, ο Πρόεδρος Αμπάς πήρε πολλές πρωτοβουλίες για την εθνική συμφιλίωση. Η τελευταία μεσολαβητική προσπάθεια της Αιγύπτου φαίνεται να έφερε θετικά αποτελέσματα. Συμφωνήσαμε ήδη στη δημιουργία νέας κυβέρνησης εθνικής αποδοχής η οποία θα είναι μεταβατική και θα έχει ως κύριο αντικείμενο την προετοιμασία των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών πριν το τέλος του έτους, ώστε να αποφασίσει ο λαός μας δημοκρατικά για την τύχη του και την πορεία του.

Ανεξάρτητη Παλαιστίνη
«Αυτή η μέρα, αργά ή γρήγορα, θα έρθει»

Σχεδόν 60 χρόνια αγώνων και θυσιών, πόσο κοντά βλέπετε την ημέρα που οι Παλαιστίνοι θα αποχτήσετε τη δική σας πατρίδα επίσημα;

Αυτή η μέρα, αργά ή γρήγορα, θα έρθει. Δύο γενιές Παλαιστινίων στερήθηκαν τα στοιχειώδη ανθρώπινα, πολιτικά και εθνικά δικαιώματα τους. Δύο γενιές Παλαιστινίων αγωνίστηκαν, θυσίασαν, αντιστάθηκαν. Το Ισραήλ δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει να μας αφανίσει. Είμαστε λαός με ιστορία και πολιτισμό. Η πατρίδα μας είναι η γενέτειρα των τριών μονοθειστικών θρησκειών. Όσο πιο σύντομα έρθει η μέρα της δικαίωσης, με τον τερματισμό της Ισραηλινής κατοχής και την ίδρυση του ανεξάρτητου κράτους μας, τόσο το καλύτερο. Για μας, για τους Ισραηλινούς, για όλους. Το πρόβλημα είναι απλό. Είναι η Ισραηλινή κατοχή. Και η λύση επίσης απλή. Τερματισμός της κατοχής.