Επειδή γνωρίζω ότι προσπαθείτε το καλύτερο , θέλω μαζί σας να μοιραστώ μια γλυκιά ανάμνηση……
Όταν ήμουν μικρή έπαιζα στο ρέμα του Αγίου Δημητρίου μπροστά από τα βιομηχανικά κτίρια του Μαρινόπουλου. Ήταν ανοιχτό , γεμάτο λυγαριές και άλλα φυτά. Εκεί κρυβόμασταν όταν κάναμε σκανταλιές , εκεί μοιραζόμασταν τα παιχνίδια μας ,εκεί κάναμε ποδήλατο . Σεπτέμβρη με Οκτώβρη πηγαίναμε με καλαθάκια να μαζέψουμε σαλιγκάρια.
Πιο κάτω , στο ρέμα , περνούσαμε με τα πόδια στην άλλη όχθη , πηγαίνοντας για το Δημοτικό σχολείο στην Φάν -Βάικ μετρώντας μυρμηγκοφωλιές στις γύρω αλάνες.
Τα τελευταία χρόνια έχουν ακουστεί πολλά παράπονα για το ρέμα……..Ιδιώτες το βρωμίζουν……….. και Δημοτικοί Υπάλληλοι δεν μπορούν να κάνουν κάτι , γιατί εμπλέκονται πολλές Υπηρεσίες……….
Κι' εγώ θα πω τούτο….Είναι από τα λίγα, εναπομείναντα ρέματα της Αττικής , θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και βιότοπος ή όπως αλλιώς οι ειδικοί τα ονομάζουν. Από την Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει χρηματοδότηση , οι κάτοικοι αναζητούν και απαιτούν λύσεις.
Κρατικοί και Δημοτικοί άρχοντες σταματήστε να πετροβολείται το ανθρώπινο παρελθόν μας , σταματήστε να δολοφονείτε την παιδική ανάσα της ψυχής μας , πάψτε πια να αποποιείστε τις ευθύνες σας……
Ευχής έργον θα ήταν κάθε μέρα που ξυπνάτε να αναλογίζεστε <Τί Καλό θα κάνω σήμερα ; >
Στο δρόμο των εναλλακτικών θεραπειών με την ShakilaΙωάννα Μπράτη
Γράφει η Θεοδώρα Τσιτσιπά
Για τη ShakilaΙωάννα Μπράτη είχα ακούσει πριν τη γνωρίσω από μια μαθήτριά της. Μιλούσε γι΄ αυτή με θαυμασμό και κάθε φορά που την άκουγα αναρωτιόμουν πια ήταν η γυναίκα με το παράξενο όνομα, που παρέπεμπε σε κάτι εξωτικό και μυστηριακό. Κι όσο η μαθήτριά της μου μιλούσε τόσο αναρωτιόμουν για τις μυστήριες δυνάμεις και γνώσεις που κατέχει και που μπορούν να σου αλλάξουν το πεπρωμένο.
Ώσπου έλαβα μια πρόσκληση για την παρουσίαση ενός βιβλίου της, το πρώτο της, όπως έμαθα αργότερα, με τον τίτλο «Κρύσταλλοι, οι δάσκαλοι του φωτός». Έφτασα όταν η παρουσίαση είχε τελειώσει αλλά πρόλαβα να γνωρίσω την Ιωάννα.
Η επόμενή συνάντησή μας έγινε στα πλαίσια ενός διαλείμματος ενός σεμιναρίου που παρακολουθούσε για τις θεραπευτικές τεχνικές των σαμάνων. «Έχω σαράντα εφτά διπλώματα» μου εξομολογήθηκε κάποια στιγμή, γελώντας. Φαίνεται πως δεν της είναι αρκετά γιατί στο ταξίδι της γνώσης είναι ακόμηεπιβάτης.
Ακολούθησαν άλλες δύο διερευνητικές συναντήσεις πριν αποφασίσουμε να συνεργαστούμε και να ΄μαι στο… κρεβάτι της!…. Μάλλον, για να ακριβολογώ σ΄ ένα στρώμα ριγμένο στο πάτωμα… «Είναι από φουτόν… γιαπωνέζικο…» μου εξηγεί. Το μυαλό μου πάει στους Σαμουράι. Θυμάμαι τα παιδικά μου χρόνια και την ψάθα στο πατρικό μου σπίτι. «Και η γιαγιά μου σε κάτι παρόμοιο κοιμόταν» σχολιάζω. «Σε μια ψάθα!…» Δίστασα να της πω ότι κι εγώ τα πρώτα χρόνια της ζωής μου κοιμόμουν στην ίδια ψάθα. Μεγάλωσα σε ένα αγροτικό χωριό της Θεσσαλίας, σ’ ένα πλίνθινο σπίτι, που το είχαν χτίσει μόνοι τους οι πρόγονοί μου κι όπου και τα πατώματα ήταν χωμάτινα. Μόνο η μάνα μου και ο πατέρας μου είχαν ένα πανέμορφο σιδερένιο άσπρο κρεβάτι, σε δικό τους δωμάτιο. Η μεγάλη μου αδερφή κι εγώ κοιμόμασταν με τη γιαγιά στη ψάθα, στο πάτωμα και είχαμε και μια σόμπα ξύλινη. Οι χειμώνες ήταν πολύ κρύοι αλλά έχω καταπληκτικές αναμνήσεις γεμάτες ζεστασιά από αυτή την εποχή της ζωής μου. Η Ιωάννα μου τις ξανάφερε πίσω.
Ρίχνει ένα μεγάλο μαντήλι στο στρώμα και με οδηγεί να ξαπλώσω, ανάσκελα. «Τώρα θα δούμε με τη βοήθεια του εκκρεμούς σε τι κατάσταση βρίσκεται το σώμα σου και πως λειτουργούν τα τσάκρας σου. Ξέρεις τι είναι τσάκρας, έεεε;» μου κάνει. Γνέφω, καταφατικά.
Κάθεται, δίπλα, σταυροπόδι, κρατώντας ένα εκκρεμές το οποίο αιωρείται, δηλαδή τι αιωρείται, μένει εντελώς ακίνητο πάνω από το σημείο που τελειώνει η σπονδυλική μου στήλη, στο ύψος του κόκκυγα. Ανησυχώ. Τι νόημα έχει ένα εκκρεμές που δεν μετακινείται καθόλου; Είναι, ωστόσο, κάτι που δεν έχω καμιά γνώση και δεν τολμώ να κάνω οποιαδήποτε ερώτηση. Η Ιωάννα προχωράει το εκκρεμές πιο πάνω και πιο πάνω. «Το τσάκρα της βάσης είναι εντελώς κλειστό, το ίδιο και το κέντρο ιερού» μου λέει. «Μάλλον είχες κάποια εμπειρία η οποία απείλησε τη ζωή σου, την επιβίωσή σου» συνεχίζει. Η Ιωάννα δεν ξέρει τίποτα από τη ζωή μου και παθαίνω την πρώτη… κωλούμπρα!… Συγνώμη, την πρώτη μεγάλη έκπληξη, ήθελα να πω… Είχα πρόσφατα ένα τροχαίο ατύχημα από το οποίο σώθηκα από θαύμα, το αυτοκίνητό μου βγήκε ολική καταστροφή κι ακόμη πιο πρόσφατα ένα άλλο βίαιο γεγονός απείλησε επίσης τη ζωή μου. Δε λέω κάτι, αλλά αισθάνομαι να μπαίνω σε μια εγρήγορση για το τι πράγματι συμβαίνει. Το πράγμα αρχίζει να αποκτά ενδιαφέρον, κοινώς. Η Ιωάννα προχωράει το εκκρεμές όλο και πιο πάνω. Στο ύψος της καρδιάς το εκκρεμές γυρίζει σαν τρελό. Επιτέλους, κάτι κουνιέται, σκέφτομαι και νιώθω μια κάποια ανακούφιση, χωρίς να ξέρω εάν έχω και δίκαιο, αφού δεν γνωρίζω τι μπορεί να σημαίνει το κάθε τι. Από εκεί και πέρα το εκκρεμές κουνιέται, κάπως. Δε μπορώ και να δω, ακριβώς, γιατί είναι πια στο ύψος του λαιμού μου και μετά πάνω από το κεφάλι μου.
Η Ιωάννα αποσύρει το εκκρεμές. Κάθετα ήσυχα δίπλα μου ενώ εγώ είμαι όλη αυτιά για τη… διάγνωση!… «Το τσάκρα της βάσης, το οποίο βρίσκεται στο πιο χαμηλό σημείο της σπονδυλικής στήλης, στο ύψος του κόκκυγα, έχει να κάνει με την επιβίωσή μας και τα βασικά μας ένστικτα. Η ζωήσου απειλήθηκε με θάνατο και αυτό έχει κλείσει εντελώς. Φαντάσου ότι είναι στη βάση του σώματος, σαν ένα λουλούδι, ανοιχτό, με τα πέταλα προς τα επάνω και όταν κλείνει απότομα καιμε βίαιο τρόπο όπως μάλλον συνέβη σε σένα, κλείνει και το παραπάνω από αυτό ενεργειακό κέντρο». Κάνει μια παραστατική κίνηση με τα χέρια της σαν πέταλα άνθους που κλείνουν. «Το τσάκρα του σεξ έχει επίσης εντελώς κλείσει, που σημαίνει ότι έχεις χάσει το ενδιαφέρον για ερωτική συνεύρεση, έχεις απωθήσει τη θηλυκή σου, γυναικεία πλευρά». Αυτό, καλά, δε χρειαζόταν κάποιος για να μου το πει, αλλά πάντως είχε ενδιαφέρον να το ακούς από αυτή τη σκοπιά!…
«Αντίθετα, η καρδιά σου είναι πολύ ανοιχτή, σε αντίθεση με τα κάτω τσάκρας. Αυτό σημαίνει ότι την έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή και συνεύρεση την αντικαθιστάς με το να δίνεις και να σκέφτεσαι τους άλλους πάνω από σένα. Είσαι πολύ συναισθηματική. Και, βέβαια, έχεις κάποια θεϊκά ρινίσματα, τα οποία στηρίζουν όλο αυτό. Πρόσεξε, όμως, γιατί μπορεί να καταρρεύσεις απότομα. Το γεγονός ότι αντιμετωπίζεις προβλήματα και πόνους στα πόδια σου, τελευταία, δεν είναι τυχαίο!…» Όντως, έχω παραπάνω από οχτώ μήνες που κάθε τόσο μου βγαίνει κι ένα πρόβλημα στα κάτω άκρα. Ότι αυτό οφείλεται στο… κλειστό τσάκρα της βάσης, όμως, αυτό δεν το ήξερα!.. Η Ιωάννα μου κάνει κάποιες παρατηρήσεις και συστάσεις και με παροτρύνει να ανεβώ σε ένα κρεβάτι μασάζ που είναι παραδίπλα και να ξαπλώσω μπρούμυτα.
Κάνω ότι μου λέει, λίγο μουδιασμένα, πρέπει να πω, γιατί δε ξέρω τι μπορεί να περιμένω!… Μου κάνει ελαφρά μασάζ σε όλο το πίσω σώμα με λάδια που μυρίζουν όμορφα και συνεχίζει από μπροστά έως το ύψος των μηρών. Έχω χαλαρώσει αρκετά. Κρατάω κλειστά τα μάτια μου κι αφήνομαι. Εκείνη τοποθετεί κρυστάλλους σε συγκεκριμένα σημεία του κορμιού μου, υποθέτω στα ενεργειακά κέντρα, στο μέτωπο, στο λαιμό, στο ύψος της καρδιάς, στον ομφαλό… Νομίζω ότι χαλαρώνω τόσο που πέφτω σε μια κατάσταση έκστασης, νιρβάνας, κύματα Α, μεταξύ ύπνου και ξύπνιου…, δεν ξέρω, ακριβώς…
Η εικόνα της μάνας μου είναι ολοζώντανη και μαγευτική. Είναι πανέμορφη μέσα στην παραδοσιακή καραγκούνικη φορεσιά της. Δυνατή και καθάρια. Τα χρυσαφικά λαμποκοπούν πάνω της και κείνη είναι σα να αιωρείται μέσα σε μια ονειρική μπάλα. Η εικόνα του πατέρα μου και της γιαγιάς μου πάνε να μπούνε στο τοπίο αλλά αδυνατούν. Είναι καταλυτική η παρουσία της γυναίκας – μάνας. Δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου. Εγώ, εμφανίζομαι, παιδί σε μια ηλικία οχτώ με δέκα χρονών. Προσπαθώ να αναρριχηθώ, να φτάσω την εικόνα αλλά τίποτα…
Η Ιωάννα, τρυφερά, με επαναφέρει στην πραγματικότητα. «Τι αισθάνθηκες;» ρωτάει. Της λέω για τη μορφή. «Σε πόνεσε;» ξαναρωτάει. Δεν έχω αίσθηση πόνου, ήταν πολύ εκστατική, πολύ όμορφη, πολύ γλυκιά…. αλλά, ναι, πρέπει, να πόνεσε, λίγο….
«Στη θέση της μάνας σου είναι η γυναίκα… Εγώ, εσένα, βλέπω, εκεί, όπως μου την περιγράφεις… Και η ηλικία που προσπαθείς να την πλησιάσεις είναι η ηλικία που ένα παιδί γίνεται γυναίκα… Το γεγονός ότι δεν την έφτασες σημαίνει ότι η θηλυκή σου πλευρά έχει απωθηθεί…»
Τι να πω… Σίγουρα εγώ δε φοράω καραγκούνικα, ούτε κοσμήματα… αλλά κατά τα άλλα, μάλλον, έχει δίκαιο η Ιωάννα…. Ζητάω να μάθω για τους κρυστάλλους κι εκείνη μου εξηγεί ότι τους χρησιμοποίησε για να πετύχει την εναρμόνιση των ενεργειακών κέντρων.
Μου δίνει λίγο χρόνο να συνέλθω ενώ εκείνη αποχωρεί… Κλείνουμε το επόμενο ραντεβού και βγαίνω στο δρόμο… Νιώθω περίφημα!…
Τη Shakila Ιωάννα Μπράτη μπορείτε να τη βρείτε στα: www.shakila.gr, 6974455759
Μια κατάσταση που μπορεί να χτυπήσει την πόρτα όλων, χωρίς καμία διάκριση, κ τις περισσότερες φορές χωρίς καμία προειδοποίηση. «Έτσι ξαφνικά!»
Κανένας δεν είναι προετοιμασμένος ότι αυτό μπορεί να συμβεί «στο δικό μου» παιδί.
Για όλους τους γονείς, αποτελεί μια έντονα τραυματική ψυχική εμπειρία. Η οποία δημιουργεί έντονα αισθήματα θυμού, ενοχής και αποτυχίας.
Παρόλα αυτά ο στόχος θα πρέπει να είναι: να ενεργήσουν γρήγορα, με ψυχραιμία & νηφαλιότητα. Αρνητικές σκέψεις όπως «εγώ φταίω, εσύ φταις, κλπ» δεν βοηθούν το παιδί/έφηβο/νέο. Η αυτοενοχοποίηση, ή η ρίψη ευθυνών σε τρίτους, δεν βοηθούν στη λύση του προβλήματος, αντιθέτως σας αποδιοργανώνουν κ η κατάσταση διαιωνίζεται.
Ο θυμός, η επιθετικότητα και απογοήτευση εναντίον του παιδιού, θα πρέπει να αντικατασταθεί με αγάπη, κατανόηση, υποστήριξη κ φροντίδα για αυτό. Θα πρέπει να αποτελέσουν μια σταθερή κατάσταση για να αισθανθεί ασφάλεια κ σιγουριά δίπλα του,«μια Ιθάκη». Είναι σημαντικό να του προσφερθεί ενθάρρυνση και επιδοκιμασία.
Ποια είναι όμως τα σημάδια ότι παίρνει ναρκωτικά;
Συνήθως σε συνδυασμό, υπάρχουν ενδείξεις που θα πρέπει να κινήσουν την προσοχή ότι κάτι δεν πάει καλά, όπως:
Απομόνωση: Ένα παιδί που ενώ μέχρι πριν από λίγο διάστημα ήταν κοινωνικό, τώρα απομακρύνεται και κλείνετε στο δωμάτιό του. Τα παιδιά που χρησιμοποιούν ναρκωτικά θέλουν να το κρύψουν. Με την απομόνωση θέλουν να αποφεύγουν τις ερωτήσεις για το τι έχεις, που ήσουν, τι έκανες;
Αλλαγές στην προσωπικότητα και τη συμπεριφορά: Η απότομη & σημαντική μείωση της απόδοσης στο σχολείο, η έλλειψη ενδιαφέροντος για οτιδήποτε, η αδιαφορία για το σχολείο. Επίσης εμφανίζονται εξάψεις θυμού ή ευφορίας, το παιδί έχει γίνει πολύ πιο ευερέθιστο, υπάρχουν απότομες αλλαγές στη διάθεση του. Οι αλλαγές στη προσωπικότητα του παιδιού μπορεί να είναι απότομες ή σταδιακές.
Σωματικές αλλαγές: Η απώλεια βάρους, η αδυναμία που φαίνεται στο πρόσωπο, η απουσία του ενδιαφέροντος του παιδιού για τη σωματική του εικόνα, οι δυσκολίες συγκέντρωσης και συντονισμού και γενικά μια όψη του παιδιού που έχει αλλάξει και δεν φαίνεται υγιής.
Αλλαγές στους φίλους: Εάν ξαφνικά το παιδί σταματήσει να βλέπει τους καλύτερους του φίλους, εάν διακόψει με τους παλιούς του φίλους και εμφανιστεί κάποιος άλλος, ταυτόχρονα με την αλλαγή στη συμπεριφορά του.
·Αλλαγές στα οικονομικά του. Αν ξαφνικά δεν του φτάνει το εβδομαδιαίο η μηνιαίο χαρτζιλίκι. Αν ζητά όλο κ περισσότερα χρήματα όλο κ πιο επίμονα. Σκαρφίζεται χίλιους δύο τρόπους για να πάρει περισσότερα χρήματα, ενώ το ένα ψέμα διαδέχεται το άλλο. Λείπουν χρήματα από το πορτοφόλι σας ή ακόμα κ πράγματα από το σπίτι.
·Αλλαγή στην ατομική του υγιεινή. Θα σταματήσει να προσέχει τον εαυτό του, θα φορά τα ίδια ρούχα για μέρες. Δεν θα ξυρίζετε, πλένει τα δόντια του ή θα φτάνει στο σημείο να μην κάνει μπάνιο για μέρες.
Απευθυνθείτε σε κέντρα αποτοξίνωσης, ή/κ σε ειδικούς, να μάθετε τι είναι τα ναρκωτικά. Ξεπεράστε τους φόβους σας, νικήστε την ανασφάλειά σας κ βοηθήστε όσο πιο γρήγορα γίνεται τοπαιδί σας.
Ασημίνα Χιώνη
ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ—ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
BA (HONS) Ψυχολογία Πανεπ. Westminster, Λονδίνου UK
MSc Ψυχολογία, Πανεπ. Λονδίνου, UCL, UK
MSc Συμπεριφοριστική Ψυχολογία, Πανεπ. Λονδίνου, UCL, UK
Τα λεωφορεία 103 και 141 που εκτελούν τις λεωφορειακές γραμμές Ακαδημία- Καλαμάκι και Σταθμός Δάφνης- Καλαμάκι αντίστοιχα είναι από τα λίγα που εξυπηρετούν τους κάτοικους του Αλίμου. Όμως έχουν ένα σοβαρό πρόβλημα το οποίο θα πρέπει να διορθωθεί, η συχνότητα των δρομολογίων τους δεν τηρεί τις αναγραφόμενες ώρες (περίπου 10-15 λεπτά για το καθένα). Αντίθετα μάλιστα, έρχονται συνήθως ταυτόχρονα –ιδιαίτερο φαινόμενο στο σταθμό του μετρό στη Δάφνη -και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το πρώτο λεωφορείο να είναι γεμάτο και το δεύτερο άδειο. Επίσης οι καθυστερημένες διελεύσεις τους από τις στάσεις έχουν σαν αποτέλεσμα την αγανάκτηση του κόσμου, ο όποιος τελικώς ή εξυπηρετείται από τα διερχόμενα ταξί ή αναγκάζεται να στριμωχτεί στο λεωφορείο για να φτάσει στον προορισμό του. Πιστεύω ότι όλοι μας έχουμε ζήσει έστω και μια φορά την καθυστέρηση των λεωφορείων αυτών και είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να μας απασχολήσει γιατί οι παραπάνω λεωφορειακές γραμμές είναι ένα σημαντικό κομμάτι σύνδεσης των κατοίκων του Αλίμου με τους δήμους του Αγίου Δημητρίου και της Δάφνης αλλά και με τον Σταθμό του μετρό.
Τέλος θα ήθελα να αναφερθώ και στους καινούριους σταθμούς του μετρό (Ηλιούπολη και Άλιμος), οι οποίοι όταν ανοίξουν θα εξυπηρετούν τους περισσότερους κατοίκους του Αλίμου, πιστεύω ότι η σύνδεση τους με κάποια λεωφορειακή γραμμή είναι αναγκαία.
Έχουν υπάρξει και στο παρελθόν αφορμές να μας στεναχωρήσουν. Έχουμε δει πολλά δημοσιεύματα στον τοπικό έντυπο τύπο που σίγουρα δε μας γέμισαν το μάτι. Και αυτονόητα νομίζω δεν είμαστε ούτε εμείς που έχουμε το αλάθητο.
Έχουμε δει σειρά δημοσιευμάτων στο παρελθόν που ήταν πιστή αντιγραφή ή απόλυτη αντιγραφή δικών μας. Και θα είχαμε κάθε λόγο να αισθανόμασταν περήφανοι αν ως όφειλαν μας ανέφεραν ως πηγή ή ως αναδημοσίευση.
Έχουμε δει επίσης πολλά θετικά δείγματα από εφημερίδες που μας αναδημοσίευσαν και μας ανέφεραν ως πηγή τους όπως για παράδειγμα η LOCAL, η ΠΕΡΙΞ ή το Άνω Κάτω στο Καλαμάκι.
Όμως για πρώτη φορά είδαμε επίσημα και ενυπόγραφα κείμενα γνώμης που έχουν κυκλοφορήσει επώνυμα σε έντυπες εφημερίδεςνα αναδημοσιεύονται ως editorial έντυπης εφημερίδας υπογεγραμμένα μάλιστα από τον εκδότη της!!!
Χωρίς να δημοσιεύονται παράλληλα τα αρχικά επώνυμα κείμενα που τους είχαν σταλθεί για αναδημοσίευση!!
Χωρίς μάλιστα να σκεφτούν οι «Αϊνστάιν» ότι από τη στιγμή που αυτά έχουν ήδη κυκλοφορήσει αλλού μπορεί να τους εκθέσουν ανεπανόρθωτα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό αναδημοσιεύουν στο ίδιο ακριβώς τεύχος και άλλες δημοσιεύσεις του Alimos – Newsχωρίς να αλλάξουν ούτε καν τα σημεία στίξης και προφανώς χωρίς καμία αναφορά στην πηγή.
Δεν ξέρω πως θα μπορούσε να χαρακτηριστεί αυτό.
Είναι η τελευταία φορά που αναφερόμαστε σε τέτοια περιστατικά απλά φωτογραφίζοντας κάποια «έντυπα», χωρίς ονόματα.
Υπάρχει ασφαλώς η αξιοπρέπεια, υπάρχει και η γνώση ειδικά σε ένα μικρό «χωρίο» όπως ο Άλιμος.
Εν’ τέλει υπάρχουν κανόνες και νόμοι που μας δεσμεύουν όλους και κανείς δεν είναι υπεράνω…
Δε θα γράψω περισσότερα άγιες μέρες βλέπεις.
Κάτι τελευταίο δεν έχουμε κανένα πρόβλημα να συνδράμουμε επίσημα ή και ανεπίσημα τον οιονδήποτε στη συγγραφή μιας πρότασης αλλά ας μας το ζητήσει!
Οδυσσέας Κορακίδης
Υπ. Λειτουργίας Alimos – News
ΥΓ.1 Θέλει αρετή και τόλμη… το άθλημα!
ΥΓ2. Επειδή είμαι βεβαίως ότι κάποιοι θα τρέξουν να μας αντιγράψουν ξανά ας διαβάσουν λίγο προσεκτικότερα αυτή τη φορά τα κείμενα μας. Αμαρτία για τους ίδιους θα είναι να αναδημοσιεύσουν και αυτό εδώ το κείμενο!!
Για τις γραμμές του ΟΤΕ ρωτά το Δήμαρχο Αλίμου ο αναγνώστης μας Σταύρος Δρογγίτης.
Διαβάστε παρακάτω την ερώτηση καθώς και την απάντηση που λάβαμε.
Καλησπέρα,
Σχετικά με τις γραμμές τηλεφώνου
του ΟΤΕ. Έχω να πω ότι οι γραμμές(χαλκού) που συνδέουν σχεδόν όλους
τους κατοίκους τις περιοχής με το αστικό κέντρο του ΟΤΕ, είναι απαράδεκτες.
Συνεπώς οι περισσότεροι κάτοικοι δεν έχουν την δυνατότητα να έχουν συνδέσεις από 4-5mbps και άνω (στο internet). Κάτι πρέπει να γίνει επείγοντος με τις γραμμές. Ίσώς βοηθήσει άμα κάνει ο δήμος (μιας και ο λόγος του έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από των κατοίκων) κάποιο αίτημα στον ΟΤΕ έτσι ώστε να τις αναβαθμίσει για να μπορούμε και εμείς εδώ στο Καλαμάκι να έχουμε υψηλές ταχύτητες σύνδεσης!
Ευχαριστώ!
Σταύρος Δρογγίτης
ΠΡΟΣ
Κο. Σταύρο Δρογγίτη
Κύριε Δρογγίτη,
Σας ευχαριστούμε πολύ για την επικοινωνία σας μαζί μας.
Σχετικά με το ζήτημα που θέσατε για τα προβλήματα που παρουσιάζουν οι γραμμές του ΟΤΕ στον Άλιμο, από την πλευρά μας -σαν Δήμος Αλίμου- δεν έχουμε την παραμικρή δυνατότητα παρέμβασης στην συγκεκριμένη εταιρεία.
Αυτό συμβαίνει γιατί όπως γνωρίζετε, ο ΟΤΕ τα τελευταία χρόνια έφυγε από τον έλεγχο του Ελληνικού Δημοσίου, λειτουργεί σαν ιδιωτική εταιρεία, η οποία μάλιστα δεν ανήκει καν σε ελληνικά χέρια.
Συνεπώς δεν υπάρχει, δυστυχώς η παραμικρή δυνατότητα κοινωνικού ελέγχου.
